عهد و میثاق الهی
خدای بی همتا و مختار خالق همه چیز است. او خالق آسمانها و زمین، کوهها، درّه ها، جنگلها، مرغزارها، صحراها، رودخانه ها و دریاهاست. خداوند به همه موجودات هستی بخشیده است. انسان را خلق نموده و در او به صورت و مثال خود تجلی فرموده است.
حضرت بهاءالله به ما تعلیم فرموده اند که: حقیقت خداوند قابل درک با فکر انسان نیست زیرا محدود، درک غیر محدود ننماید. صفاتی که پیروان ادیان مختلف به خداوند می دهند ثمره ی فکر و خیال انسان است. خدا انسان نیست و او قوه ای نیست که در تمام عالم منتشر شده باشد. کلماتی که ما ضرورتا برای وصف او استفاده می نماییم مانند پدر آسمانی، قدرت ملکوتی و روح اعظم، هر کدام اسماء و صفاتی است که در زبان بشری به کار می بریم و همگی از وصف صفات الهی عاجزند.
در کلمات مکنونه مطالعه کرده ایم:
"يا ابن الأنسان احببت خلقک فخلقتک فاحببنی کی اذکرک و فی روح الحيوة اثبّتک"(1)
(مضمون بیان مبارک به فارسی چنین است: دوست داشتم تو را خلق کنم پس تو را آفریدم. مرا دوست بدار تا یادت کنم و تو را به روح حیات پاینده سازم)
بر طبق این بیان مبارک تنها علت وجودی ما محبتی است که خداوند به ما دارد و باید همواره نسبت به این محبت متذکر باشیم زیرا که ما را محافظت می کند، تائید می دهد و روح حیات می بخشد. در هنگام سختی و راحت و غم و شادی باید بیاد آوریم که محبت او مستمرا شامل حال است.
از تعالیم مبارکه می آموزیم که چون محبت الهی موجب خلقت گردید، خداوند با ما عهدی بست که تا ابد ادامه خواهد داشت. کلمه "عهد" یعنی پیمان و قول و قرار بین دو نفر یا بیشتر. بر طبق این میثاق ابدی خداوند بخشنده هیچ وقت ما را تنها نمی گذارد و هر از چندی به اراده خود مقصد خویش را به وسیله ی یکی از مظاهر خود به ما می آموزد.
فعل "ظهور" یعنی ظاهر ساختن و نشان دادن چیزی که از قبل معلوم نبوده است. مظاهر ظهور الهی وجودات مقدّسی هستند که کلمات خدا را برای ما ظاهر و عیان می نمایند. آنان مربیان جهان هستند که به ما یاد چگونه طبق اراده ی الهی زندگی کنیم و به سعادت حقیقی فائز شویم. از جمله مظاهر ظهورکریشنا، موسی، زرتشت، بودا، مسیح، محمد و البته باب و بهاءالله دو مظهر ظهور این عصر می باشند.
هر پیمانی دو طرف دارد و بین دو گروه است. هر طرف قول می دهد به نحو مشخصی عمل کند. در این عهد و میثاق ابدی، خداوند همیشه نقش خود را عمل نموده است ولکن ما چگونه می توانیم مطمئن شویم که نقش خود را در این عهد و میثاق عظیم ایفا می نمائیم؟ عهد و میثاق الهی از ما می خواهد تا مظهر ظهور الهی را بشناسیم و به اراده ی او تسلیم شویم.
باید بخاطر داشته باشیم که هدف از زندگی ما، شناسایی و عبادت خداوند است. این نکته ی مهم در بیانات مختلف حضرت بهاءالله آمده است. نماز صغیر بهترین مثال است:
"أَشْهَدُ يا إِلهيْ بِأَنَّکَ خَلَقْتَنيْ لِعِرْفانِکَ وَ عِبادَتِکَ * أَشْهَدُ فی هذَا الْحيْنِ بِعَجْزيْ وَ قُوَّتِکَ وَ ضَعْفيْ وَ اقْتِدارِکَ وَ فَقْريْ وَ غَنائِکَ * لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ المُهَيْمِنُ القَيُّومُ."(2)
(مضمون بیان مبارک به فارسی چنین است: خداوندا گواهی می دهم که مرا خلق فرمودی تا به شناسایی تو فائز گردم و تورا عبادت کنم. در این حال به عجز خود و قوت تو و ضعف خود و اقتدار تو و فقر خود و غنای تو گواهی می دهم. جز تو خدای مقتدر مهیمن نیست.)
از آنجایی که خدا را فقط به وسیله ی مظاهر امر او می توانیم بشناسیم تنها با شناسایی مظهر امر او برای این یوم، می توانیم به هدف زندگانی خود تحقق بخشیم. ما که موهبت شناسایی حضرت بهاءالله را یافته ایم باید شاکر و حامد باشیم که در چنین روزی که جمیع وعود الهیه تحقق یافته است زندگی می نماییم. باید خدا را شکر نماییم که موهبت پرارزش شناسایی حضرت بهاءالله را در حینی که اکثر من علی الارض از عظمت و جلال ان حضرت غافلند به ما اعطاء نموده است.
حضرت بهاءالله می فرمایند:
"امروز روز فضل اعظم و فیض اکبر است. باید کل به کمال اتحاد و اتفاق در ظلّ سدره ی عنایت الهی ساکن و مستریح باشند."(3)
چقدر باعث تاسف است اگر شخصی بشارت ظهور حضرت بهاءالله را بشنود اما او را قبول نکند و بخواهد اوهام و خرافات کهنه قبل را دنبال نماید.او از جمله نفوسی است که در هر عصر آرزوی ظهور موعود را می نمودند ولکن چون ظهور فرمود قبول ننمودند و به عهد و میثاق الهی وفا نکرده، به خرافات و اوهام متمسک شدند.
پس از قبول حضرت بهاءالله ما باید در امر او استقامت نموده و اوامر او را اطاعت کنیم. ما نباید اجازه دهیم انتقادات مردم نادان، ما را از صراط مستقیمی که اختیار نموده ایم دور کند. ما باید بر عهد و میثاق الهی محکم و استوار بمانیم.
حضرت بهاءالله می فرمایند:
"و بعد از عرفان حق، اعظم امور استقامت بر امر اوست. تَمَسَّکَ بِها وَکُن مِنَ الرّاسخین" (4)
برای آنکه بخصوص در هنگام امتحانات الهی مستحکم و پر قدرت باشیم باید زندگی حضرت بهاءالله را به یاد آوریم. حیاتی که مملوّ از رنجها و پیروزیهای عظیم بوده است و باید محبت بی حد و اندازه ی آن حضرت به جمیع اهل عالم را بخاطر آوریم.
بگذارید این کلمات حضرت بهاءالله در فکر و قلبمان نقش بندد:
"قيّد جمال القدم لاطلاق العالم و حُبس فی الحصن الاعظم لعتق العالمين و اختار لنفسه الأحزان لسرور من فی الاکوان هذا من رحمة ربّک الرّحمن الرّحيم قد قبلنا الذّلة لعزّکم و الشّدآئد لرخائکم يا ملأ الموحّدين انّ الّذی جاء لتعمير العالَم قد اسکنه المشرکون فی اخرب البلاد " (5)
(مضمون بیان مبارک به فارسی چنین است:جمال قدم حبس و زندان را در سجن اعظم برای آزادی عالم و عالمیان قبول فرمود و به فضل و رحمت خود، حزن را به خاطر سرور جهانیان و ذلت را برای عزّت مردمان و شدّت را برای راحتی موحّدان اختیار کرده است. بدرستی که مشرکان کسی را که برای بازسازی عالم آمده در خرابترین شهرهای جهان مسکن داده اند.)
