نامه ای از محفل ملی ایران، سال 1358 به بهائیان ایران

شمع‎ها را فروزنده نگاه داریم

بند انگشتی, برای دیدن عکس به صورت کامل بر روی آن کلیک نمایید

ستایندگان اسم اعظم در مهد امرالله علیهم بهاءالله

در بحبوحهء این جهان منقلب و مضطرب و پرابتلا که ارکان مدنیت مادّیه متزعزع، نظم جهان پریشان و ملل عالم در طوفان سهمگین مصائب و مشاکل مختلفهء متنوّعه گرفتارند، اهل بهاء و برگزیدگان حضرت کبریاء و مروّجین مدنیت لاشرقیّه و لاغربیهء الهیه بر بسیط غبرا که تحقّق وعود صریحهء الهیه را به چشم ظاهر مشاهده می‎کنند، به کمال شکر و سرور و تسلیم و رضا، متوکّلاً علی الله، منقطعاً عمّا سواه، به اجرای رسالت عظیم روحانی خویش در عصر تکوین دور الهی مشغول و به ایفای وظائف مقدّسهء خود در سبیل انتشار پیام نجات‎بخش حضرت بهاءالله و تأسیس ارکان مدنیت روحانی اَب آسمانی مألوفند.

در مهد امرالله تحقّق وعود الهیه که کلّ ممهّد سبیل برای ظهور و بروز قوای مکنونهء روحانیه و حصول ابهی و اشرف آمال اهل بهاء می‎باشد، شرایطی را به وجود آورده که این مشتاقان ناتوان را بر آن می‎دارد تا با قلوبی طافح از عشق و خلوص و عبودیت و محویت، یکایک یاران غیور و مخلص و فداکار الهی را مخاطب قرار داده و استدعا نماید که با توجّه به موقعیت خطیر و حسّاس کنونی و با تمسّک به عروةالوثقای تعالیم الهیه و نصوص مقدّسه، به آنچه شایسته و لایق مقام ایشان در این ایّام است قیام و اقدام فرمایند. هرچند اطمینان محکم داشته و دارند که نمایندگان منتخَب ایشان، اعضای محافل مقدّسهء روحانیه، چون جبال راسخهء متینه در طوفان مصائب و مشاکل ایستاده‌اند و به کمال متانت و استقامت به خدمت قائمند و در این سبیل قضایای الهی را شاکر و حامد. به فرمودهء قلم اعلی، "از بلا پروا ندارند و از قضا احتراز نجویند؛" در جمیع احوال به آیات باهرات نازله از یراعهء مبارکه متذکّرند: "قد جَعَلَ اللهُ البلاءَ غادیةً لهذه الدّسکرة الخضراء و ذبالةً لمصباحه الّذی بِهِ أشرَقَت الأرض و السّماء"

بند انگشتی, برای دیدن عکس به صورت کامل بر روی آن کلیک نمایید

به موجب وصایای الهیه عمل می‎نمایند و تا نفس اخیر به خدمت مداومت می‎دهند و در این سبیل زنده برگشتن ز کوی دوست را شرط عشق نمی‎دانند. ولکن شما ای ستایندگان اسم اعظم، شما ای مشاعل حبّ وفا، یوم یوم شما است؛ فرد فرد عزیزانی که در این کشور مقدّس پراکنده‌اند، در هر نقطه از این سرزمین که کوه و دشتش به خون باسلان و مبارزان عصر رسولی رنگین شده ساکن باشند، باید به موقع و موقف خطیر خود توجّه نموده و به آنچه در این ایّام سزاوار خدمت به آستان حضرت کبریاست قیام فرمایند.

هر قدر وقایع آتیه شدید و طوفان حوادث سهمگین و نزول مشاکل متواتر باشد، بر میزان استقامت بیفزایند و عَلَم‌های نصرت امر الهی را با بازوان محبّت بر سینه‎های مؤمن خود محکم تکّیه دهند و افراشته نگاه دارند. به ضعف و عجز خود نظر ننمایند؛ به عظمت و اقتدار خداوند مقتدر خویش ناظر باشند و به امدادات غیبیهء ربّ‎البریّه توکّل فرمایند؛ جز به وظایف مقدّسهء روحانیّهء خویش به چیزی نیندیشند و به هیچ فرد یا تشکیلی ناظر نباشند. به عبارت دیگر، هر یک از آن یاران باوفا باید تصوّر فرمایند که در سراسر کرهء ارض، او تنها فردی است که تاج وهّاج تعالم الهیه را بر سر دارد و عَلَم نجات‎بخش حضرت بهاءالله را برای عالم انسانی بر دست گرفته تا با عزمی متین و اراده‌ای آهنین و قدمی استوار و قلبی امیدوار مشی انحراف‌ناپذیر خود را در شاهراه منتخَب الهی ادامه دهند و با رخی افروخته و گردنی افراشته چشمان پرفروغ خود را به افق ذهبی امرالله بدوزد و سوای آن به هیچ امری اعتنا ننماید.

یاران عزیز و محبوب آثار و نصوص مبارکه دربارهء حیات فرد بهائی و عائلهء بهائی به حدّی وفیر و کثیر است که بدون تردید هر یک از آن عزیزان مکرّر زیارت و تلاوت نموده و نصایح اقلام مبارکهء طلعات مقدّسه و حضرت ولی محبوب امرالله را در این زمینه به خاطر سپرده‎اند. آنچه امروز علی‎الخصوص یاران را به آن متذکّر می‎سازیم آن است که در این ایّام بیش از هر وقت دیگر باید به اهمّیت حیات روحانی در عائلهء بهائی توجّه و از آن بهرهء کافی گرفته شود. هر قدر مشاکل آتیه محتملاً شدیدتر گردد، این نکته اهمّیت بیشتری خواهد یافت.

ما باید در هر خانهء بهائی معبدی از عشق و ایمان بسازیم و در آن با تلاوت آیات مبارکه و ادعیهء روح‎بخشنده جان و روان خود را از آلام دنیویّه شفا و تسکین بخشیم. هر روز و هر شب ضیافت روحانی داشته باشیم و بزم ملکوتی برپا کنیم؛ سرود ایثار و فدا زمزمه نماییم و به تهلیل و تجلیل و تسبیح خداوند مهربان مشغول شویم. اگر مدرسه نداریم، خانهء خود را دبستان الهی سازیم و به تعلیم و تدریس جوانان و نونهالان خویش پردازیم؛ درس اخلاق دهیم و ایشان را برای خدمات روحانیه مجهّز و آماده سازیم؛ اگر مطبعه و نشریه نداریم، به بحر ذخّار آثار الهیه توجّه نماییم و عطش روح را به ماء عذب ادعیه و مناجات تسکین دهیم و به خاطر داشته باشیم اگر هم‎وطنان اسم اعظم محروم و ممنوعند، ولی بانگ یا بهاءالابهی در متجاوز از یکصد هزار نقطهء عالم به مسامع جهانیان می‎رسد و تعالیم حضرت بهاءالله در اطراف و اکناف، چه به وسیلهء افراد جُند هُدی و چه از طریق وسایل ارتباط جمعی خصوصی و عمومی، منتشر می‎شود و هر روز گروه بیشتری از ساکنین کرهء ارض پیام الهی را لبّیک گفته و به اردوی عظیم سازندگان جهان فردا می‌پیوندند و قلوبشان اطمینان می‎یابد که با توجّه به ثمرات تکنولوژی عصر حاضر اگر قرار باشد تمدّن انسانی بر کرهء خاک استمرار یابد، عالم بشر محتاج تربیت انسانی نو با روحی جدید و در ظلّ نظمی بدیع رحمانی می‎باشد و این همان رسالت بزرگی است که آئین حضرت بهاءالله برای عصر ما بر عهده دارد و حصول چنان فردایی ذهبی غایت قصوایی است که عالم بشریت تحت تأثیر قوای وحدت‌بخشندهء امر الهی به سمت آن سیر می‎کند.

همانطور که اهراق دماء بریئهء شهدای عصر رسولی به فرمودهء حضرت ولی مقدّس امرالله باعث انتشار امر یزدانی در اقطار عالم شد، مقدّر آن است که در این بُرهه از عصر تکوین دور الهی، مصائب و بلایای وارده بر هم‎وطنان اسم اعظم در مهد امرالله و ظهور و بروز مراتب ایثار و فدا از جانب فرد فرد یاران منشأ و منبع قوای روحانیهء جدیدی شود تا سیر جامعه‌های بشری را به سمت اهداف عالیهء الهیه تسریع بخشد. علیهذا، آن عزیزان دل و جان در سراسر کشور مقدّس ایران باید به رموز "بلائی عنایتی ظاهرُهُ نارٌ و نقمةٌ و باطنُهُ نورٌ و رحمةٌ" توجّه فرمایند و به کمال عشق و خلوص مناجات کنند و مراتب شکر و سپاس به جا آورند که مشیت الهی به صِرف فضل و موهبت به نسل ما افتخار آن را ارزانی داشته است تا با تحمّل رنج و بلا و ایثار جان و مال به حیات ناچیز انسانی خود شکوه روحانی بخشیم. هَل مِن موهبةٍ أعظمُ مِن هذا؟ لا والله.

دوستان عزیز نازنین اگر بخواهیم تمنّیات خاضعانهء این محفل را در محضر شما خلاصه کنیم، باید بگوییم:
هر قدر افق آتیهء نزدیک تیره و تاریک باشد، شما سپاهیان حیات باید شمع‎های عشق و ایمان را در خانه‎های دل فروزنده نگاه دارید، مبادا به اریاح ظلم و اعتساف خاموش شوند. فدای یکایک آن مشاعل حبّ و وفا.

محفل روحانی ملّی بهائیان ایران
دیماه 1358